شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به اشاره‌ای از پرواز جبریل و دیگر موجودات آسمانی می‌پردازد. جبریل به جان ما نزدیک شده و از این دنیا فاصله گرفته است. همچنین اشاره می‌شود که طاوس آسمانی، که نمادی از زیبایی و کمال است، نیز از آشیان ما پرواز کرده و رفته است. به طور کلی، این اشعار به جدایی و فاصله از دنیا و موجوداتش اشاره دارند.
جبریل به پرِّ جان ما پرّیدستکیست آن که نه از جهانِ ما پرّیدست
هوش مصنوعی: جبریل، فرشتهای که به روح ما بال میزند، چه کسی است که از دنیا و زندگی ما بال نمیزند؟
طاوسِ فلک، که مرغ یک دانهٔ ماستاو نیز ز آشیانِ ما پرّیدست
هوش مصنوعی: طاووس آسمان، که تنها پرندهٔ خاص ماست، از لانهٔ ما پرواز کرده است.