بخش ۴ - الحكایة و التمثیل
هوش مصنوعی: این شعر درباره مجنون است که در بیابانی سرد زندگی می‌کند و دلی پر از آتش دارد. او در سرمای زمستان به آتش زنده‌ای توجه دارد که گرما می‌دهد. ناگهان فردی به او نزدیک می‌شود و از او می‌پرسد که چه خبر از لیلی دارد. مجنون پاسخ می‌دهد که به عشق لیلی دچار درد و رنج است و از او حال لیلی را می‌پرسد. در نهایت، او دست خود را در آتش می‌گذارد و از آنجا که عشقش به لیلی او را به شدت آزار می‌دهد، به سوی خاکستر می‌رود. این شعر به نمایشگذار دل‌تنگی و عشق عمیق مجنون و احساساتش درباره لیلی پرداخته است.
گشت مجنون در بیابانی مقیمبود آنگاهی زمستانی عظیم
هوش مصنوعی: مجنون در بیابانی زندگی میکرد و در یک زمستان سرد و سخت به سر میبرد.
آتشی بر کرده بود آن بی خبرگرم می شد دل ز آتش گرم تر
هوش مصنوعی: آتش شعلهوری برپا کرده بود و او بیخبر بود. دلش به خاطر گرمای آتش، بیش از پیش گرم و متأثر میشد.
از بر لیلی کسی آمد فرازگفت ای از یار خود افتاده باز
هوش مصنوعی: کسی از طرف لیلی به سمت او آمد و گفت: ای شخصی که از یار خود جدا شدهای، دوباره به او برس.
چه خبر داری ز لیلی باز گویمن نیم بیگانه با من راز گوی
هوش مصنوعی: از احوال لیلی چه خبر داری؟ بگو، من به تو نزدیکم و از تو به راز دل خود خواهم گفت.
گفت این دارم خبر کان سیمبرهست از جان کندن من بی خبر
هوش مصنوعی: گفت: من از این موضوع مطلع هستم که آن شخص نقرهای از مرگ من بیخبر است.
این بگفت و دست در اخگر گرفتتا که اخگر جمله خاکستر گرفت
هوش مصنوعی: او این را گفت و دستی به جایی که آتش هنوز روشن بود برد تا این که آن آتش به خاکستر تبدیل شد.