بخش ۱ - ابتدا
هوش مصنوعی: این متن به توصیف خداوند و آفرینش انسان و جهان می‌پردازد. شاعر از عظمت و قدرت خداوند سخن می‌گوید، خالقی که آدم را از خاک آفرید و به او جان بخشید. همچنین به ویژگی‌های خداوند اشاره می‌کند، از جمله اهدای رحم و بزرگی و ایجاد نظم در عالم هستی. او به صدور پیامبران و ولی‌ها از جانب خدا اشاره دارد و تأکید می‌کند که خداوند همه چیز را به دقت برنامه‌ریزی کرده است. به عبارت دیگر، این شعر به ستایش خداوند و ذکر معایب و برکات آفرینش او پرداخته است.
ابتدا کردم بنام کردگارخالق هفت و شش و پنج و چهار
هوش مصنوعی: در آغاز کار را با نام خداوندی شروع کردم که خالق آسمانها و زمینها و همه موجودات است.
آن خداوندی که هستی ذات اوستهر دو عالم مصحف آیات اوست
هوش مصنوعی: خدای بزرگ و هستیبخش، وجودش اساس همه چیز است و هر دو جهان به نوعی نشانههایی از آیات و نشانههای او محسوب میشوند.
آن خداوندی که آدم را ز خاک آفرید و داد او را جان پاک
هوش مصنوعی: خدای بزرگی که انسان را از خاک خلق کرد و به او روح پاکی عطا نمود.
بعد از آنش گفت بحر جود باشچون ملایک ساجد و مسجود باش
هوش مصنوعی: پس از آن بگو که مانند دریا generosity باش، همانطور که فرشتگان در حال سجود و عبادت هستند، تو نیز در حال بندگی و اطاعت باش.
خالق اعظم که آدم را ز بودهر یکی را در لباسی وا نمود
هوش مصنوعی: خدای بزرگ که انسان را از وجود خود آفرید، هر یک از انسانها را در پوشش خاصی قرار داد.
عرش را بر یاد او بنیاد کردخاکیان را عمر او بر باد کرد
هوش مصنوعی: آسمان را به خاطر یاد او بنا کردند و خاکیان عمرشان را به خاطر او هدر دادند.
شمس را همچون چراغی ساز دادتا شود روشن بنورش این بلاد
هوش مصنوعی: شمس را مثل یک چراغ قرار بده تا نورش این سرزمینها را روشن کند.
بر نجوم و بر بروج آمد پدیدبا عبور و هم عروج آمد پدید
هوش مصنوعی: در آسمان و برجهای آسمانی، با عبور و صعود، پدیدهای نمایان شد.
انبیا را در ره کل سر نموداولیا را دامن پر زر نمود
هوش مصنوعی: پیامبران را در مسیر کلی هدایت کردند و دوستان خدا را با دامانی پر از طلا یعنی با نعمتها و برکات فراوان مزین کردند.
انبیاء را داد حکم کن فکناولیاء را داد سر لم یکن
هوش مصنوعی: پیامبران را خداوند حکمی عطا کرد و آن را به رئوس امور اختصاص داد. اما اولیای خدا را به اسراری هدایت کرد که پیش از این وجود نداشتند.