بخش ۲۱ - رسیدن سالك با پرده اول
هوش مصنوعی: این متن درباره جستجوی حقیقت و نور در زندگی و درک عمیق از وجود است. شاعر به یک شخصیت (احتمالاً شاگرد) می‌گوید که پرده‌هایی از ترس و نادانی او را از فهم حقیقت بازداشته‌اند. او او را تشویق می‌کند که به درون پرده‌ها برود و نور واقعی را ببیند. به او یادآوری می‌کند که اگر دیدگاهش را محدود نگه دارد، نمی‌تواند از حقایق بزرگ زندگی آگاه شود. در واقع، او باید از خود و ترس‌هایش فراتر برود تا بتواند به نور و آگاهی دست یابد.
میبرید او راه خود در پرده بازتا مگر پیدا شود در پرده راز
هوش مصنوعی: او به آرامی و به دور از دید دیگران مسیر خود را پیش میبرد تا شاید بتواند رازهایی را که پنهان است، کشف کند.
اولین پرده ز نور تاب دیدچون نظر کرد اندران پرتاب دید
هوش مصنوعی: پرده ی اول را از نور مشاهده کرد و هنگامی که به آن نگاه کرد، پرتابی در آن دید.
بود نوری شعله زن در پرده درگر نبینی آن تو باشی پرده در
هوش مصنوعی: اگر نوری در پرده در وجود داشته باشد و تو آن را ندی، خود تو به گونهای پرده هستی که مانع دیدن نور میشود.
بود نوری سبز با او تاب داردر صفت مانند حوضی آب دار
هوش مصنوعی: او نوری سبز و درخشان دارد که مانند آبی روشن و آرام در حوضی میدرخشد.
گفت ای استاد ای تو پرده درچیست با من تو بیان کن این خبر
هوش مصنوعی: ای استاد، لطفاً به من بگویید این راز چیست؟
گفت ای مسکین مترس و اندر آیتا ترا بر فرق افتد نور ورای
هوش مصنوعی: گفت ای بیچاره، نترس و بیا داخل، تا بر سر تو نوری فرود آید که از بالا میتابد.
چند ترسان باشی و بیخود شوینیک میبین تا نباشی در بدی
هوش مصنوعی: هر چه بیشتر ترسیده و بیخود شوی، بهتر میفهمی که در زمان بدی نیستی.
خود مبین تا این همه کم گرددتقطره دریا بهم کم گرددت
هوش مصنوعی: به خودت نگاه نکن که اگر به خودت فقط فکر کنی، ارزش و اهمیتت به اندازهی یک قطره در دریا کم میشود.
در سلوک آتش طبعی ممانسرّ ما را هم ز ما تو بازدان
هوش مصنوعی: در مسیر خود، آتش ذاتی خود را نزن؛ راز ما را از ما جدا مکن.