شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: غزلی از شاعر بیان می‌کند که بدون دیدار و گفتار معشوق هیچ شکیبایی و توانی در دل ندارد. او در عشق به معشوق خود از همه چیز خالی شده و جدایی او باعث شده که به شدت دچار درد و رنج شود. عشق او هر شب جانش را به تکاپو می‌اندازد و وقتی معشوق می‌گریزد، او را در تنهایی می‌گذارد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که در عشق، حتی ارتباط با خورشید نیز برای او بی‌معنا است و از هر کجا که باشد، نمی‌تواند از معشوق شکایت کند. پیری ناشی از عشق بر چهره‌اش نمایان شده و عقل و دانایی‌اش در برابر درد و رنج عشق تباه شده است. در نهایت، او می‌گوید که در این وضعیت، عقل و دانایی هیچ سودی برای او نداشته است.
نیست بی‌دیدار تو در دل شکیبایی مرانیست بی‌گفتار تو در دل توانایی مرا
هوش مصنوعی: بدون دیدن تو، در دل من هیچ شکیبایی وجود ندارد و بدون گفتگو با تو، در دل من هیچ نیرویی باقی نمانده است.
در وصالت بودم از صفرا و از سودا تهیکرد هجران تو صفرایی و سودایی مرا
هوش مصنوعی: در زمان وصالت، از حالتهای منفی و بیماریها خالی بودم، اما جدا شدن از تو، مرا به حالتهای آشفته و پریشانی مبتلا کرد.
عشق تو هر شب برانگیزد ز جانم رستخیزچون تو بگریزی و بگذاری به تنهایی مرا
هوش مصنوعی: عشق تو هر شب روح مرا به حرکت در میآورد، اما وقتی تو از من دور میشوی و مرا در تنهایی رها میکنی، این احساس دوچندان میشود.
چشمهٔ خورشید را از ذره نشناسم همینیست گویی ذره‌ای در دیده بینایی مرا
هوش مصنوعی: من نمیتوانم چشمهٔ نور خورشید را از یک ذره تشخیص دهم؛ بنابراین، به نظر میرسد که بیناییام تحت تأثیر یک ذرهی ناچیز قرار گرفته است.
از تو هر جایی ننالم تا تو هر جایی شدینیست جای ناله از معشوق هر جایی مرا
هوش مصنوعی: من از هیچجا به تو شکایت نمیکنم، چون هر جا که بروم، تو آنجا حضوری و جایی برای ناله و گله از معشوق نیست.
گاهِ پیری آمد از عشق تو بر رویم پدیدآن چه پنهان بود در دل گاه برنایی مرا
هوش مصنوعی: گاهی عشق تو باعث میشود که پیری بر چهرهام نمایان شود، آنچه در دل نگهداشته بودم، حالا آشکار میشود.
کرد معزولم زمانه گاه دانایی و عقلبا بلای تو چه سود از عقل و دانایی مرا؟
هوش مصنوعی: زمانه مرا کنار گذاشته و در این شرایط، داشتن دانش و عقل چه فایدهای دارد وقتی بلای تو بر سر من آمده است.