شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی تجربه‌ی شدت عشق و احساسات عمیق شاعر است. شاعر از تأثیر عشق بر وجودش صحبت می‌کند و می‌گوید که عشق او را از خواب و آرامش دور کرده و اشک‌هایش مانند باران می‌ریزد. همچنین به تصویر زلف معشوق اشاره می‌کند که مانند مشک تیره‌ای با گل سفید ترکیب شده و دلی را که در دام عشق گرفتار شده توصیف می‌کند. او به باد سردی اشاره می‌کند که زلف معشوق را از هم می‌گسلد و در نهایت به تردیدش در نوشیدن شراب به خاطر اندوه دل اشاره دارد.
دوش مرا عشق تو ز جامه برانگیختبی عدد از دیدگانم اشگ فرو ریخت
هوش مصنوعی: دیشب عشق تو باعث شد که از چشمانم بیوقفه اشک بریزد و من را از خواب بیدار کند.
دست یکی کرد با صبوری و خوابمآن ز دل از دو دیده یکسر بگریخت
هوش مصنوعی: یکی با صبوری و آرامش دست در دست من گذاشت و در حالیکه خوابم میبرد، ناگهان غم و مشکلات از دلم مثل قطرات اشک از چشمانم خارج شدند.
باد جدا کرد زلفکان تو از هممشک سیه با گل سپید برآمیخت
هوش مصنوعی: باد زلفهای تو را از هم جدا کرد و آنها را با هم در آمیخت؛ گویی مشک تیره با گل سپید ترکیب شده است.
مشک همی بیخت زلف تو همه شب دوشاشگ همی بیختم چو مشک همی بیخت
هوش مصنوعی: در شب گذشته، موهای تو مثل مشک مدام میریخت و من هم اشکهایم را مانند آن مشک، بیوقفه میریختم.
بس بود این باد سرد باده نخواهمکش دل مسکین به دام ذره در آویخت
هوش مصنوعی: دیگر از این باد سرد و ناپایدار خسته شدم و نمیخواهم شراب بنوشم. دل بیچارهام را به دام ناچیزی نخواهم انداخت.