شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش زیبایی‌ها و خصوصیات الهی می‌پردازد و سخن از محبوبی می‌گوید که از هر چیزی فراتر و زیباتر است. شاعر به وصف معجزات و صفات نیکو و وجود نور در این محبوب می‌پردازد و احساس عشق و شگفتی خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که حتی در سختی‌ها و ناپایداری‌های دنیا، فقط این دیدار از محبوب است که او را زنده و شاداب می‌کند. شاعر تصریح می‌کند که وجود این محبوب به مانند کعبه‌ای است که او را از همه چیز جدا کرده و به زندگی و حیات می‌بخشد. همچنین به دلیلی که محبوبش در زندگی و مرگ نیز بر او سایه دارد، او را نمی‌تواند از دست دهد. شعر دلالت بر عمیق‌ترین عشق و ارتباط روحانی دارد و با نمادهایی از طبیعت و عرفان، زیبایی و قدرت ذات محبوب را توصیف می‌کند.
ای لعبت صافی صفات ای خوشتر از آب حیاتهستی درین آخر زمان این منکران را معجزات
هوش مصنوعی: ای محبوب با ویژگیهای بینقص، تو زیباتر از آب زندگی هستی. در این زمانه که انکارکنندگان وجود دارند، تو معجزاتی را به همراه داری.
هم دیده داری هم قدم هم نور داری هم ظلمدر هزل وجد ای محتشم هم کعبه گردی هم منات
هوش مصنوعی: هم چشمانتظاری، هم همسفر، هم نور هستی و هم تیرهروزی، ای محتشم. هم به کعبه میرسی و هم به منات (یکی از معبودهای عرب جاهلی).
حسن ترا بینم فزون خلق ترا بینم زبونچون آمد از جنت برون چون تو نگاری بی برات
هوش مصنوعی: من زیبایی تو را بیشتر از تمام آدمیان می بینم و همه مخلوقات را در برابر تو حقیر می یابم. وقتی که تو از بهشت به زمین آمدهای، همچون نگاری بینظیر هستی.
در نارم از گلزار تو بیزارم از آزار تویک دیدن از دیدار تو خوشتر ز کل کاینات
هوش مصنوعی: من از زخمها و آزارهایی که از تو میکشم ناراحت هستم، اما یک بار دیدن تو برای من از تمام زیباییهای جهان ارزشمندتر است.
هر گه که بگشایی دهن گردد جهان پر نسترنبر تو ثنا گوید چو من ریگ و مطر سنگ و نبات
هوش مصنوعی: هر بار که تو لب به سخن میگشایی، دنیای پر از زیبایی و گل نسترن برای تو ستایش می‌کند، همانطور که من از خاک و سنگ و گیاه یاد میکنم.
عالی چو کعبه کوی تو نه خاکپای روی توبر دو لب خوشبوی تو جان را به دل دارد حیات
هوش مصنوعی: محل تو به اندازه کعبه باعظمت و باارزش است و قدمهای تو از آن نیز باارزشتر. بر روی لبهای خوشبو، جان انسان از دل او حیات میگیرد.
برهان آن نوشین لبت چون روز گرداند شبتوان خالها بر غبغبت تابان چو از گردون بنات
هوش مصنوعی: چهرهی زیبا و دلنشین تو، شب را به روز تبدیل می‌کند و آن خالهای روی گردنت همچون ستارههایی میدرخشند که از آسمان به زمین فرود آمدهاند.
بر ما لبت دعوت کنی بر ما سخن حجت کنیوقتی که جان غارت کنی چون صوفیان در ده صلات
هوش مصنوعی: وقتی لبهای تو ما را به سخن دعوت میکنند و تو با کلامت بر ما استدلال میکنی، اما در عین حال، جان ما را میربایی، این مانند وضعیتی است که صوفیها در ده به نماز مشغول هستند.
باز ار بکشتی عاجزی بنمای از لب معجزیچون از عزی نبود عزی لا را بزن بر روی لات
هوش مصنوعی: اگر در کشتی زندگی ناتوانی و شکست را نشان میدهی، از زبان قدرتت چیزی بگو، زیرا اگر از زردشتیان (عزی) خبری نیست، پس بر چهرهی بت لات (بت بزرگ) بکوب.
غمهات بر ما جمله شد بغداد همچون حله شدیک دیده اینجا دجله شد یک دیده آنجا شد فرات
هوش مصنوعی: غمها و اندوههای تو بر ما چنان حاکم شد که بغداد مانند یک جام (حله) پوشیده از غم گشته است. یک چشم به دجله دوخته شده و چشم دیگر به فرات.
جان سنایی مر ترا از وی حذر کردن چرااز تو گذر نبود ورا هم در حیات و هم ممات
هوش مصنوعی: در وجود سنایی، جان او تو را به یادآوری می‌کند، چرا که نرسیدن به او نه تنها در زندگی، بلکه حتی بعد از مرگ نیز وجود ندارد.
ای چون ملک گه سامری وی چون فلک گه ساحریتا بر تو خوانم یک سری «الباقیات الصالحات»
هوش مصنوعی: ای کسی که همچون ملک، در رهاوردسامانی و تو همانند فلک، در افسونگری؛ به خاطر همین ویژگیها، میخواهم دربارهات بگویم که «کارهای نیک و ماندگار، بهترین چیزها هستند».