شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و محبت به دوست اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق به او بسیار عمیق و شگرف است و نمی‌توان آن را با اشیای معمولی و دنیا مقایسه کرد. شاعر احساس می‌کند که در یاد و محبت دوست غرق شده و هیچ کس به اندازه او برایش مهم نیست. او با عشق به یاد دوست، زنده است و حتی در جایی که دوست نیست، احساس وجود دوست را دارد. در نهایت، این شعر بیانگر عمیق‌ترین و ناب‌ترین احساسات عاشقانه شاعر است.
از عشق روی دوست حدیثی به دست ماستصیدیست بس شگرف نه در خورد شست ماست
هوش مصنوعی: عشق به چهره دوست داستانی شگفتانگیز و عمیق است که فراتر از درک و فهم ما است.
میدان مهر او نه به کام سمند ماستدرع وفای او نه به بالای پست ماست
هوش مصنوعی: محبت و مهربانی او برای ما قابل دسترسی نیست و توان ما برای وفاداری به او نیز در سطحی نیست که بتوانیم آن را نشان دهیم.
دیریست تا به یادش می نوش می‌کنمکس را نگفت او که فلان مرد مست ماست
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که به یاد او نوشیدنی مینوشم، و هیچکس نمیداند که آن مرد مست، همان کسی است که مورد اشاره من است.
با پاسبان کویش در خاک می‌رویمهر چند فرق فرقد جای نشست ماست
هوش مصنوعی: ما هرچند در محلی که باید بنشینیم، تفاوت داریم، اما با همراهی نگهبان کویات در خاک و زمین قدم میزنیم.
چون مات برد ماست همه کس حریف ماستوانجا که نیستیست همه عین هست ماست
هوش مصنوعی: هر زمان که ما به پیروزی دست پیدا کنیم، همه افراد با ما رقابت میکنند. و در جایی که تو حضور نداری، آنجا هم همه چیز به نوعی وجود دارد.