شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و شوق عمیق نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر از شدت عشق خود صحبت می‌کند و آن را به دریایی عمیق و پرموج تشبیه می‌کند که در آن موجوداتی همچون نهنگ‌ها و اژدهاها وجود دارند. او خود را در این دریای عشق غرق شده می‌داند و به حالتی از حیرت و بیداری رسیده است. در انتها، شاعر بیان می‌کند که در این تجربه‌ی عمیق، از مرگ به زندگی و از ناپدیدی به یافتن گوهری گرانبها نائل شده است. این شعر نمایانگر شاعرانه و عمیق عشق و روحانی‌گرایی است.
ای مسلمانان مرا در عشق آن بت غیرت‌ستعشق‌بازی نیست کاین خود حیرت اندر حیرت‌ست
هوش مصنوعی: ای مسلمانان، عشق به آن معشوق زیبا اینقدر عمیق و پرشور است که نمیتوان آن را تنها به بازی و تفریح محدود کرد؛ این عشق خود، گمگشتگی و شگفتیهای بیشماری به همراه دارد.
عشق، دریای محیط و آب دریا آتش‌ستموج‌ها آید که گویی کوه‌های ظلمت‌ست
هوش مصنوعی: عشق همچون دریایی وسیع و عمیق است، اما در آن آب، آتش نهفته است. امواجی که برمیخیزند، شبیه کوههایی از تاریکی به نظر میرسند.
در میان لجه‌اش سیصد نهنگ داوریبر کران ساحلش صد اژدهای هیبت‌ست
هوش مصنوعی: در دریاهای وسیع او، سیصد نهنگ وجود دارند و در کنار ساحلش، صد اژدهای ترسناک دیده میشود.
کشتیش از اندهان و لنگرش از صابریبادبانش رو نهاده سوی باد آفت‌ست
هوش مصنوعی: او را از اندوه و ناراحتی زنده کرده و با صبرش به او قوت و قدرت داده است، در حالی که بادبانش به سمت بادهایی پر طوفان معطوف است.
مر مرا بی‌من در آن دریای ژرف انداختهبر مثال رادمردی کَش لباس خلت‌ست
هوش مصنوعی: مرا بدون خودم در آن دریای عمیق افکندهاند، شبیه به رادمردی که لباس مبدل به تن دارد.
مرده بودم، غرقه گشتم، ای عجب زنده شدمگوهری آمد به دستم کَش دو گیتی قیمت‌ست
مرده بودم و غرق شدم شگفتا زنده شدم؛ گوهری بهچنگ آوردم که از هر دو دنیا باارزشتر است.