شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها شاعر به حالت ناکامی و تنهایی خود اشاره می‌کند. او از ساقی می‌خواهد که جام را پر کند تا بتواند اندکی از غم‌ها و دلتنگی‌هایش را فراموش کند. شاعر می‌داند که عشق و زندگی پر از ناپایداری هستند و نمی‌توان به راحتی آینده را پیش‌بینی کرد. همچنین به دام‌هایی که عشق و زیبایی در زندگی ایجاد می‌کنند، اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که در این دام‌ها همه گرفتارند و کسی نیست که از آن‌ها فرار کند.
جام می پر کن که بی جام میم انجام نیستتا به کام او شوم این کار جز ناکام نیست
هوش مصنوعی: برو جام را پر کن، زیرا بدون جام و می، زندگی معنی ندارد. تا زمانی که برای او خوشحالی به ارمغان نیاورم، این کار بیثمر و بینتیجه خواهد بود.
ساقیا ساغر دمادم کن مگر مستی کنمزان که در هجر دلارامم مرا آرام نیست
هوش مصنوعی: ای ساقی، هر لحظه جامی پر کن که شاید با نوشیدن از آن، کمی مست شوم؛ زیرا در غم دوری یارم، هیچ آرامشی ندارم.
ای پسر دی رفت و فردا خود ندانم چون بودعاشقی ورزیم و زین به در جهان خودکام نیست
هوش مصنوعی: ای پسر، دیروز گذشته و فردا را نمیدانم چگونه میگذرد. به عشق ورزیدن ادامه میدهیم، اما در این دنیا هیچ کس به خودکامگی نمیرسد.
دام دارد چشم ما دامی نهاده بر نهیمکیست کو هم بسته و پا بستهٔ این دام نیست
هوش مصنوعی: چشم ما مانند دام است و چیزی را به دام انداخته است. آیا کسی هست که در این دام گرفتار نباشد و آزادی چندانی نداشته باشد؟