شمارهٔ ۹۳
هوش مصنوعی: در این شعر عاشقانه، شاعر به شدت از عشق و وابستگی‌اش به معشوق صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به اندازه‌ی معشوقش او را خوشحال کند و بقیه را چون او نمی‌بیند. دلش به خاطر زیبایی‌های معشوق می‌سوزد و او را در بین سایرین بی‌نظیر می‌داند. همچنین، از ضعف و ناتوانی خود در برابر این عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که به خاطر این وابستگی، هیچ چیز دیگری برایش باقی نمانده است. به طور کلی، شاعر در این غزل عمق عشق و درد فراق را توصیف می‌کند.
ایام چو من عاشق جانباز نیابددلداده چنو دلبر طناز نیابد
هوش مصنوعی: روزگاری مانند من عاشق و فداکار پیدا نمیشود، و کسی که دلبستهاش باشد، چنین معشوق زیبایی را نمی‌تواند بیابد.
از روی نیاز او همه را روی نمایدیک دلشده او را ز ره ناز نیابد
هوش مصنوعی: به خاطر نیاز او، همه را به سمت خود جلب می‌کند، اما کسی که دلش را نسبت به او متعهد کرده است، نمی‌تواند به راحتی او را از راه ناز بیرون بیاورد.
بگداخت مرا طرهٔ طرارش از آن سانپیشم به دو صد غمزهٔ غماز نیابد
هوش مصنوعی: موی معشوقهام به قدری زیبا و جذاب است که حتی هزاران نگاه و غمزه هم نمی‌تواند وصف آن را به درستی بیان کند.
چونان شده‌ام من ز نحیفی و نزاریکز من به جز از گوش من آواز نیابد
هوش مصنوعی: من به حدی ضعیف و ناتوان شده‌ام که دیگر هیچ صدایی جز آواز خودم از من شنیده نمیشود.
رفت‌ست بر دوست نیاید بر من دلداند که چنو یک بت دمساز نیابد
هوش مصنوعی: دل به دوستی رفته و دیگر به من نمیرسد، چون می‌داند که نخواهد توانست مانند این بت زیبا، همدمی پیدا کند.
گشتست دل آگاه که من هیچ نماندمزان باز نیاید که مرا باز نیابد
هوش مصنوعی: دل من آگاه شده است که من دیگر هیچ چیزی برای گفتم ندارم و از این بابت بازگشتی در کار نیست، زیرا او دیگر نتواند مرا بیابد.