شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت عاشق و احساساتی درباره معشوق خود سخن می‌گوید. او عشق را همانند آتش در دل می‌بیند و از گریانی که هر شب بر او می‌افتد، غمگین است. شاعر با بیان اینکه خواب او به خاطر دوری از معشوق نمی‌آید، نشان می‌دهد که این دوری برایش بسیار سخت و عذاب‌آور است. او همچنین به احساس غریبی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که چگونه سرانجام معشوقش به او می‌رسد. در نهایت، شاعر به درد و رنج ناشی از جدایی از محبوب می‌پردازد و ابراز می‌کند که این جدایی با هر سپیده‌دم سخت‌تر می‌شود.
مرا عشق نگارینم چو آتش در جگر بنددبه مژگان در همی دانم مرا عقد درر بندد
هوش مصنوعی: عشق محبوبم مانند آتش درونم را میسوزاند و به چشمانش نگاه میکنم. میدانم که این احساس، مرا به زنجیری از زیبایی و وابستگی میبندد.
بیاید هر شبی هجران به بالینم فرو کوبدبدان آید همی هر شب که چشمم بر سهر بندد
هوش مصنوعی: هر شب دلتنگی و جدایی به سراغم میآید و به من نزدیک می‌شود، و من هر شب منتظرم که چشمانم بر ستارهها بیفتد.
به یارم گفت وی را من که خواب من نبد ای جانیقین دانم که گر گویم به رغم من تبر بندد
هوش مصنوعی: من به محبوبم گفتم که خواب او را نمیخواهم، ای جان، مطمئنم که اگر بگویم چیزی برعکس می‌گوید، او با تبر به جان من می‌افتد.
سحرگه صعب‌تر باشد مرا هجران آن دلبرکه جادو بندهای سخت در وقت سحر بندد
هوش مصنوعی: در صبحگاهان، دوری از محبوبم برایم سخت‌تر می‌شود، چرا که او در آن زمان جادوی خود را به کار میگیرد و بندهایی محکم میبندد.
همی دانم من ای دلبر که هستم من غریب ایدرببینی محملم فردا شتربان بر شتر بندد
هوش مصنوعی: من میدانم که ای یار، من در اینجا غریب هستم و فردا شتربان سوار بر شترم، محملی را آماده می‌کند تا من را به سفر ببرند.