شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف تجربه‌ای عرفانی و معنوی می‌پردازد. شاعر در فضایی از عشق و وصل، به احساسات و حالاتی چون استغناء، نیاز و تسلیم اشاره می‌کند. او به عظمت و زیبایی محبوب اشاره کرده و به تصویر کشیدن زندگی و ثروت در سایه عشق می‌پردازد. در اینجا، چاکران و خدمتکاران به شخصیت‌هایی تاریخی و افسانه‌ای تشبیه می‌شوند و در نهایت، شاعر به نقش پر رنگ محبوب در زندگی‌اش و ارتباط عمیق خود با او تأکید دارد.
دوش ما را در خراباتی شب معراج بودآنکه مستغنی بد از ما هم به ما محتاج بود
هوش مصنوعی: شبی که در خرابی و بیخبری بودیم، به نوعی به عروجی دست یافتیم. کسی که به نظر میرسید از ما بینیاز است، در حقیقت به ما نیاز داشت.
بر امید وصل ما را ملک بود و مال بوداز صفای وقت ما را تخت بود و تاج بود
هوش مصنوعی: به واسطه امیدی که به وصال داشتیم، زندگیمان پر از نعمت و ثروت بود و در روزهای خوش، دارای مقام و جایگاه رفیعی بودیم.
عشق ما تحقیق بود و شرب ما تسلیم بودحال ما تصدیق بود و مال ما تاراج بود
هوش مصنوعی: عشق ما به تحقیق و جستجو نیاز داشت و نوشیدنی ما همان تسلیم در برابر معشوق بود. حالا وضعیت ما تأیید و تصدیق آن عشق است، اما دارایی ما به نوعی مورد غارت قرار گرفته است.
چاکر ما چون قباد و بهمن و پرویز بودخادم ما ایلک و خاقان بد و مهراج بود
هوش مصنوعی: چاکر ما مانند قباد و بهمن و پرویز، شخصیتهای تاریخی و پادشاهان بزرگ است و خادم ما نیز همچون ایلک و خاقان و مهراج از مقامهای بلندپایه و صاحب نفوذ به حساب میآید.
از رخ و زلفین او شطرنج بازی کرده‌امزان که زلفش ساج بود روی او چون عاج بود
هوش مصنوعی: من با زیبایی و موهای او بازی کردهام، زیرا که موهایش مانند چوب ساج و چهرهاش همچون عاج است.
بدرهٔ زر و درم را دست او طیار بودکعبهٔ محو عدم را جان ما حجاج بود
هوش مصنوعی: دست او به تمامی دنیا و ثروتهایش میرسد، در حالی که روح ما و وجود ما به کعبهای وابسته است که در دنیای عدم قرار دارد.