شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره جذابیت و معنویت کوی خرابات (محل میخانه و شادی) است. شاعر بیان می‌کند که تنها در این مکان است که انسانی وفادار و دوست می‌تواند به او محبت کند و به او وعده دیدار دهد. او به تضاد بین هشیاری و مستی می‌پردازد و اشاره می‌کند که افراد در خرابات از قید و بندهای دنیوی خلاص می‌شوند. در نهایت، شاعر به کسانی که از خرابات دوری می‌کنند و به زهد و ورع روی می‌آورند، توصیه می‌کند که نترسند و به قدر و منزلت خداوند توجه داشته باشند.
هر که در کوی خرابات مرا بار دهدبه کمال و کرمش جان من اقرار دهد
هوش مصنوعی: هر کسی که در محلهی خراباتیها به من محبت کند و با بزرگواریاش مرا شاد کند، جانم به خوبی از او قدردانی می‌کند.
بار در کوی خرابات مرا هیچ کسیندهد ور دهد آن یار وفادار دهد
هوش مصنوعی: در محله خراباتیها هیچ کس به من کمک نمیکند، اما اگر کمکی باشد، تنها آن دوست وفادارم است که این کار را انجام میدهد.
در خرابات بود یار من و من شب و روزبه سر کوی همی گردم تا بار دهد
هوش مصنوعی: یار من در مکانهای پر از ناهنجاری و خوشگذرانی بود و من پیوسته شب و روز در خیابان او میچرخم تا بتوانم به او دسترسی پیدا کنم.
ای خوشا کوی خرابات که پیوسته در اومر مرا دوست همی وعدهٔ دیدار دهد
هوش مصنوعی: خوشا به حال آن محل خرابات که همیشه دوست من در آنجا به من وعده دیدار میدهد.
هر که او حال خرابات بداند به درستهر چه دارد همه در حال به بازار دهد
هوش مصنوعی: هر کسی که از حال و هوای خراباتی و سرور عاری از نگرانی آگاه باشد، میفهمد که هر آنچه دارد، باید در موقعیتهای درست و به جا به بزار زندگی عرضه کند.
در خرابات نبینی که ز مستی همه سالراهب دیر ترا کُشتی و زُنّار دهد
هوش مصنوعی: در میخانه نمیبیند که از مستی، سالها راهب دینی را به کشتن میدهد و زنجیرش می‌کند.
آنکه چون باشد هشیار به فرزند عزیزدِرمی سیم به صد زاری دشخوار دهد
هوش مصنوعی: کسی که بیدار و آگاه باشد، برای فرزند عزیزش حتی یک درهم نقره را با صد زحمت و تلاشی دشوار خواهد داد.
هر دو عالم را چون مست شود از دل و جانبه بهای قدح می دهد و خوار دهد
هوش مصنوعی: هر دو جهان را بر اثر مستی و شادمانی به سادگی و بهای نوشیدن یک جام از دل و جان میدهد و در این حالت خود را بیارزش می‌کند.
آنکه بیرون خرابات به قطمیر و نقیرچون در آید به خرابات به قنطار دهد
هوش مصنوعی: هر کسی که از دور و در جستجوی خوشی و لذت به جایی بیاید، وقتی وارد آن محیط شود، ارزش و اصل خود را پیدا می‌کند و در آنجا به معنای واقعی به غنای روحی و معنوی دست مییابد.
آنکه نانی همه آفاق بود در چشمشدر خرابات به می جبه و دستار دهد
هوش مصنوعی: کسی که در همه جا به عنوان نانآور شناخته میشود، در نظرش حتی در خانهی خراب و بیسر و سامان، با می و نوشیدنی پذیرایی میشود و لباسهای فاخر میپوشد.
آنکه او کیسه ز طرار نگهدارد چونبه خرابات شود کیسه به طرار دهد
هوش مصنوعی: کسی که کیسهاش را از طمع و وسوسهها حفظ می‌کند، وقتی به میخانه میرود، دیگر نگهدار آن کیسه نمیشود و آن را به دست دیگران میسپارد.
ای تو کز کوی خرابات نداری گذریزان سناییت همی پند به مقدار دهد
هوش مصنوعی: ای تو که از کوچههای خراباتی عبور نکردهای، از آن نور درخشان تو پندی به اندازه میگیرم.
تو برو زاویهٔ زهد نگهدار و مترسکه خداوند سزا را به سزاوار دهد
هوش مصنوعی: تو برو در جایی که زهد و پرهیزگاری را حفظ کنی و نترس، زیرا خداوند هرکسی را سزاوار آنچه که شایستهاش است، پاداش میدهد.