شمارهٔ ۱۶۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت خاص یک زن اشاره می‌کند. او چهره‌اش را به فتنه‌ای تشبیه می‌کند که در آن چین و چروک‌های وجود دارد و موهایش به دین ضربه می‌زند. لب‌هایش دارای افسون خاصی است و جبینش دلیل قاطعیتی است. او همچنین به ویژگی‌های سلیمان اشاره می‌کند و نشانه‌هایی از بزرگی و جلوه‌هایش را ذکر می‌کند. در نهایت، شاعر ابراز امیدواری می‌کند که روزی خوشبختی و شادی از طریق این زیبایی و نوشیدن شراب به دست آید، در حالی که موهای او در یک سو و ساغر در دست دیگرش است.
ماهی که ز رخسارش فتنه‌ست به چین اندروز طرهٔ طرارش رخنه‌ست به دین اندر
هوش مصنوعی: ماهی که زیباییاش وسوسهکننده است و چین و چروک‌های صورتش نشان از جذابیتش دارد، به گونهای است که در دلها اثر گذاشته و به ایمان افراد آسیب می‌زند.
افسون لب عیسی دارد به دهان اندربرهان کف موسی دارد به جبین اندر
هوش مصنوعی: لبان عیسی مانند جادوگرانهای جذاب و دلفریب هستند و دلیلی برای شگفتی و فریفتن به شمار میروند. همچنین، بر پیشانی موسی نشانهای از قدرت و معجزه وجود دارد که او را متمایز می‌کند.
کز نوک سلیمانی بر طرف کمر داردوز ننگ سلیمان را دارد به نگین اندر
هوش مصنوعی: این بیت به توصیف یک شخص خاص اشاره دارد که از قدرت و موقعیت والای خود بهرهمند است. او با توجه به مشخصات ظاهریاش، به نوعی با شکوه و عظمت معرفی شده و در عین حال، بار سنگینی از ننگ و عیبهایی را نیز بر دوش دارد که نمادین به عنوان نگینش نمایان است. در واقع، این فرد با دارا بودن ویژگی‌های مثبت و منفی، تصویر پیچیدهای از مقام و تاثیرگذاری را به نمایش میگذارد.
از طلعت و رخسارش خورشید چو مظلومانافتد ز فلک هر دم پیشش به زمین اندر
هوش مصنوعی: هر بار که خورشید از آسمان به زمین میافتد، چهره و زیبایی او همچون مظلومانی است که به زمین میافتند.
خرم بود آن روزی کز بهر طرب دارمزلفش به یسار اندر ساغر به یمین اندر
هوش مصنوعی: روز خوشی است که به خاطر خوشی و شادی، موی محبوبم را به دست چپ و جام را به دست راست دارم.