شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و دلدادگی صحبت کرده و تجربیات خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که برای رسیدن به معشوق خود، پرده‌های صبر و احتیاط را کنار زده و عقل و بصیرت خود را فدای عشق کرده است. عشق را از آسمان فراخوانده و مسیری برای وصال برگزیده است. او به خاطر این عشق، طاعت و دیانت را رها کرده و به سوی رندی و بی‌قیدی گرایش پیدا کرده است. این ابیات نشان‌دهنده عمیق‌ترین احساسات و تحولاتی است که عشق در وجود او ایجاد کرده است.
تا بر آن روی چو ماه آموختمعالمی بر خویشتن بفروختم
هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی و خوشرویی تو را مشاهده کردم، تمام زندگیام را به خاطر تو فدای کردم.
پاره کرده پردهٔ صبر و صلاحدیدهٔ عقل و بصر بردوختم
هوش مصنوعی: من صبر و سکوت را شکستهام و اکنون با چشمانی روشن و آگاه به حقایق نگاه میکنم.
رایت عشق از فلک بفراختمتا چراغ وصل را فروختم
هوش مصنوعی: عشق را از آسمان به دست آوردم تا نور وصال را به دیگران هدیه دهم.
با بت آتش رخ اندر ساختمخرمن طاعت به آتش سوختم
هوش مصنوعی: من برای محبوبی مثل بت، تلاش و عبادت خود را آتشی کردهام و در نتیجه، تمام زحمتهایم را از دست دادهام.
اسب در میدان وصلش تاختمکعبهٔ وصلش ز هجران توختم
هوش مصنوعی: من در میدان عشق و وصال او با شتاب و شور و شوق میروم، ولی احساس درد و جدایی از تو مانند خروج از کعبهام را در دل دارم.
جامهٔ عفت برون انداختمرندی و ناراستی آموختم
هوش مصنوعی: من لباس پاکی و عفت را کنار گذاشتم و به یادگیری فریبکاری و ناراستی پرداختم.