شمارهٔ ۲۲۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تأثیر عمیق آن بر روح و روان انسان سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که عشق او را تحت تاثیر قرار داده و از زیبایی و بوی محبوبش سرشار است. او به بوسه‌ای از محبوب اشاره می‌کند که زندگی‌بخش و شفا دهنده است، و حالتی از نوح، نجات‌دهنده معروف، را در خود احساس می‌کند. به عبارتی دیگر، عشق به او زندگی می‌بخشد و او را از ناامیدی و سختی‌ها رها می‌کند. شاعر در پایان به نوعی توبه و بازگشت به سمت عشق اشاره می‌کند.
از همت عشق بافتوحمپا بستهٔ عشق بلفتوحم
هوش مصنوعی: از اراده و عشق، آدمی به آنچه در خاطر دارد، میرسد و با قدرت عشق، به هدفهایش میرسد.
بربود ز بوی زلف عقلمبفزود ز آب روی روحم
هوش مصنوعی: بوی موهای او عقل مرا گرفت و جذبهاش روح مرا سیراب کرد.
از موی سیاه اوست شامموز روی نکوی او صبوحم
هوش مصنوعی: شامم به خاطر موی سیاه اوست و نوشیدنیام به خاطر زیبایی روی اوست.
یک بوسه ازو بیافتم بسآن بود ز عشق او فتوحم
هوش مصنوعی: یک بوسه از او برای من کافی بود تا متوجه شوم چقدر عاشق او هستم.
زان بوسهٔ همچو آب حیواناکنون نه سناییم که نوحم
هوش مصنوعی: از آن بوسه‌ای که مانند آب حیات است، اکنون نه من به حالت پیشین خود هستم و نه تو.
نی نی که برفت نوح آخرمن نوح نیم که روح روحم
هوش مصنوعی: این جمله به نوعی اشاره دارد به این که شخصی احساس می‌کند که در شرایط سختی قرار دارد و به نوعی یکنواختی و ناامیدی در زندگیاش حس می‌کند. او با حسرت به گذشته نگاه می‌کند و به یاد میآورد که چهطور در دوران های گذشته، امید و زندگی در جریان بودند. حالا او احساس می‌کند که مانند نوح، هرچند که به مفهوم بقیه ماندن، اما در واقع تنهایی و غم روحش را رنج میدهد.
آن روز گریخت از سناییآن توبه که گفت من نصوحم
هوش مصنوعی: در آن روز، سنایی از توبهای که گفته بود به حقیقت نصوح است، فرار کرد.