شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق عشق و شدت احساسات شاعر است. شاعر در ابتدا از تلاش خود برای فاصله گرفتن از عشق و آرامش دل صحبت می‌کند، اما می‌بیند که این تلاش بی‌فایده بوده و او همچنان در دام عشق گرفتار شده است. او به سختی‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که هرچه بیشتر سعی کرده از آن رها شود، بیشتر به آن وابسته شده است. شاعر همچنین از فدای خود در عشق و استفاده از آتش به جای خاک برای نشان دادن عشق و شور خود سخن می‌گوید. در نهایت، او از زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر دل و جانش صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که حتی اگر رنگ‌ها و زیبایی‌های مختلفی را تجربه کند، همچنان کمرنگ نمی‌شود.
گفتم از عشقش مگر بگریختمخود به دام آمد کنون آویختم
هوش مصنوعی: به او گفتم شاید از عشقش فرار کردهام، اما اکنون خودم در دام عشق او گرفتار شدهام.
گفتم از دل شور بنشانم مگرشور ننشاندم که شور انگیختم
هوش مصنوعی: گفتم که از دل این هیجان را دور کنم، اما نتوانستم آن را از بین ببرم و خودم بیشتر از قبل هیجان زده شدم.
بند من در عشق آن بت سخت بودسخت‌تر شد بند تا بگسیختم
هوش مصنوعی: محبت من نسبت به آن معشوق به قدری قوی و محکم بود که این احساس شدت بیشتری پیدا کرد و در نهایت باعث شد که دیگر نتوانم خودم را کنترل کنم و از این وابستگی رها شوم.
عاشقان بر سر اگر ریزند خاکمن به جای خاک آتش ریختم
هوش مصنوعی: عاشقان اگر بر سر من خاک بپاشند، من به جای خاک، آتش برمیافروزم.
بر بناگوش سیاه مشک رنگاز عمش کافور حسرت بیختم
هوش مصنوعی: بر روی گوش سیاه و خوشبو، رنگی از کافور در اثر حسرتی که در دل دارم نشسته است.
عاجزم با چشم رنگ آمیز اوگرچه از صد گونه رنگ آمیختم
هوش مصنوعی: من قادر نیستم زیبایی‌های چشم او را توصیف کنم، هرچند که از هزاران رنگ مختلف استفاده کنم.