شمارهٔ ۲۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از جایگاه بنده و عشق به معبود سخن می‌گوید. او خود را پایین‌تر از سرو و باریافته‌تر از عقل می‌داند و می‌گوید که بدون روی معشوق، لبش خشک و بی‌روح است. عشق به معشوق در دل او زندگی‌بخش است و برای او نام و لقب معشوق از همه چیز مهم‌تر است. او خود را در راه عشق و ایمان به معشوق می‌بیند و در تلاش برای درک جمال اوست. شاعر از این خواسته دارد که چهره زیبای معشوق را نمایان کند تا دلش را به او ببخشد. او عشق را مانند شمعی می‌داند که در آتش عشق می‌سوزد و برای کسب نور از جمال معشوق تلاش می‌کند. در نهایت، او هدفش از خدمت به معشوق را جز عشق و وصل او نمی‌داند و در پی نام و مقام دنیاست.
ما قد ترا بنده‌تر از سرو روانیمما خد ترا سغبه‌تر از عقل و روانیم
هوش مصنوعی: ما به تو بندگی و servility بیشتری داریم، مانند سروی که در حال حرکت است. ما نسبت به تو احساساتی عمیقتر و قابل فهمتر از عقل و روح داریم.
بی روی تو لب خشک‌تر از پیکر تیریمبا موی تو دل تیره‌تر از نقش کمانیم
هوش مصنوعی: بدون روی تو، لبهای ما به اندازهٔ تیر خشک و بی‌روح است و با موی تو، دلهای ما تیره‌تر و اندوهگینتر از نقش کمان میشود.
بیرون ز رخ و زلف تو ما قبله نداریمبیش از لقب و نام تو توحید نخوانیم
هوش مصنوعی: ما هیچ راهی برای عبادت و پرستش جز چهره و موهای تو نداریم و بیش از نام و عنوان تو، مفهوم یکتایی وجود ندارد.
در ره روش عقل تو ما کهتر عقلیموز پرورش لفظ تو ما مهتر جانیم
هوش مصنوعی: در مسیر روشنایی عقل تو، ما ناچیز و کوچکی هستیم، و از آنجا که از کلمات تو بهرهمند شدهایم، در حقیقت ما از لحاظ روحی بزرگتر و باارزشتر هستیم.
از تقویت جزع تو خردیم و بزرگیموز تربیت عقل تو پیریم و جوانیم
هوش مصنوعی: ما از قدرت و احساسات تو رنج میبریم و در عین حال بزرگ میشویم، و با تربیت عقل تو همواره در حال پیشرفت هستیم، اگرچه جوان به نظر میرسیم.
در کوی امید تو و اندر ره ایماناز نیستی و هستی بر بسته میانیم
هوش مصنوعی: در مسیر امید تو و در راه ایمان، از بین رفتن و وجود، ما در حال جستجو و پرورش فکر و احساس خود هستیم.
یک بار برانداز نقاب از رخ رنگینتا دل به تو بخشیم و خرد بر تو فشانیم
هوش مصنوعی: یک بار چهره زیبایت را به نمایش بگذار تا دلهایمان را به تو هدیه کنیم و از خرد و دانش خود بر سر تو بریزیم.
وز نیز درین پرده جمال تو ببینیمشاید که بر امید تو این مایه توانیم
هوش مصنوعی: در عالم راز و رمز جمال تو را ببینیم، شاید این بینش به ما نیرویی برای امیدوار بودن به تو بدهد.
گر ز آتش عشق تو چو شمع از ره تحقیقسوزیم همی خوش خوش تا هیچ نمانیم
هوش مصنوعی: اگر به خاطر عشق تو مانند شمع از گرما بسوزیم، خوشحال خواهیم بود و تا زمانی که در این عشق هستیم، هیچ چیزی را نخواهیم ماند.
تا از رخ چون روز تو بی واسطهٔ کسبچون ماه ز خورشید فلک مایه ستانیم
هوش مصنوعی: تا از چهرهٔ تابناک تو به طور مستقیم بهرهبرداری کنیم، همانطور که ماه از نور خورشید بهره میگیرد.
ما را غرض از خدمت تو جز لب تو نیستنه در پی جانیم نه در بند جهانیم
هوش مصنوعی: ما از خدمت به تو تنها هدفمان رسیدن به لبهای توست. نه به دنبال جان خود هستیم و نه درگیر این دنیای فانی.
شاید که شب و روز همه مدح تو گوییمدر نامهٔ اقبال همه نام تو خوانیم
هوش مصنوعی: شاید در همواره شب و روز از تو تعریف و تمجید کنیم و در نوشتههای موفقیتمان فقط از تو یاد کنیم.
زان باده که خواجه از کف اقبال تو خوردستدرده تو سنایی را چون کشتهٔ آنیم
هوش مصنوعی: از آن می که آقایت به خاطر خوش شانسی تو نوشیده، به سنایی هم این می را بده که ما مانند کشتهشدهٔ آن هستیم.
فرخنده حکیمی که در اقلیم سناییبگذشت ز اندازهٔ خوبی و ندانیم
هوش مصنوعی: حکیمی خوشبخت و با فضیلت که در سرزمین سنایی زندگی کرده، از حد و اندازههای خوبی فراتر رفته و ما از وجود او آگاه نیستیم.