شمارهٔ ۳۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درخواست شاعر از معشوق می‌پردازد. شاعر می‌خواهد که معشوق دل دشمنانش را غمگین کند و او را به خود نزدیک کند. او به لذت‌های زندگی اشاره می‌کند و خواهان شادی و عیش است. همچنین شاعر تلاش می‌کند رابطه‌اش را با معشوق عمیق‌تر کند و تا جایی که ممکن است، از درد و رنج دور بماند. در نهایت، شاعر به اهمیت عشق و خوشی در زندگی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که بدون عشق و شادی، زندگی ارزش چندانی ندارد.
جانا دل دشمنان حزین کنبا خود شبکی مرا قرین کن
هوش مصنوعی: عزیزم، دل دشمنان را با خود غمگین کن و مرا به خود نزدیک کن.
تیغ عشرت ز باده برکشاسب شادی به زیر زین کن
هوش مصنوعی: شراب شادی را بیاور و با شور و نشاط به درک لذتها بپرداز.
من خاتم کرده‌ام دو بازوخود را به میان این نگین کن
هوش مصنوعی: من دو بازوی خود را به شکل این نگین درآوردهام.
تا جان من از رخت نسوزدرخ زیر دو زلف خود دفین کن
هوش مصنوعی: تا زمانی که جان من با زیبایی تو نسوزد، چهرهات را زیر دو زلفت پنهان کن.
تا عیش عدو چو زهر گرددبا ما سخنان چو انگبین کن
هوش مصنوعی: تا زمانی که زندگی دشمن مانند زهر به نظر برسد، با ما سخنانی شیرین و ملایم بزن.
بی باده مباش و بی رهی هیچکوری همه دشمنان چنین کن
هوش مصنوعی: بدون نوشیدنی و راه درست، کور و نابینا خواهی بود؛ همه دشمنان نیز همینگونهاند.