شمارهٔ ۳۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت شخصی به نام جاوید اشاره می‌کند و نسبت به او احساس عشق و علاقه عمیقی دارد. او از جاوید می‌خواهد که هرگز غمگین نباشد و وفادار بماند. شاعر خود را عاشق و فانی در عشق جاوید معرفی می‌کند و او را زیباتر از شخصیت‌های معروف مثل خسرو و شیرین می‌داند. همچنین به توصیف زیبایی‌های ظاهری و دلربایی جاوید پرداخته و می‌گوید که با دیدن او، عاشقان دیگر نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرند و تحسینش می‌کنند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که دیدن چهره جاوید برابر با نوشیدن شراب خوشگوار است.
جاوید زی ای تو جان شیرینهرگز دل تو مباد غمگین
هوش مصنوعی: ای جاویدان، ای جان شیرین، هرگز نباید دل تو غمگین باشد.
از راه وفا گسسته ای دلبر اسب جفا نهاده ای زین
هوش مصنوعی: دل را از مسیر وفا دور کردهای و به ظلم و بیوفایی سوار شدهای.
عاشق‌ترم ای پسر ز خسرونیکوتری ای پسر ز شیرین
هوش مصنوعی: من از خسرو نیکوتر و شیرین بیشتر عاشق تو هستم، ای پسر.
عاشق خوانند مرا و بی دلزیبا خوانند ترا و شیرین
هوش مصنوعی: مرا به عنوان عاشق میشناسند و تو را به عنوان دلبر زیبا و شیرین.
آنم من و صد هزار چندانآنی تو و صد هزار چندین
هوش مصنوعی: من آن هستم و تو به اندازه صد هزار چیز دیگری. تو نیز به همان اندازه وجود داری.
عشاق چو روی تو ببینندو آن خال سیاه و زلف مشکین
هوش مصنوعی: عاشقان وقتی که چهره تو را میبینند و آن لکه سیاه و موی مشکیات را مشاهده می‌کنند، دلباختهتر میشوند.
بر روی توام زنند احسنتدر عشق توام کنند تحسین
هوش مصنوعی: به خاطر وجود تو، دیگران تو را ستایش می‌کنند و در عشق به تو تحسین میزنند.
هرگاه که بایدت تماشاشو چهرهٔ خویشتن همی بین
هوش مصنوعی: هر وقت که باید به تماشای خودت بپردازی، چهرهٔ خود را ببین.
حقا که خوشست نوش کردنبر چهرهٔ تو شراب نوشین
هوش مصنوعی: واقعاً که لذتبخش است وقتی چهرهٔ تو را با شراب خوشمزه سیراب کنیم.