شمارهٔ ۳۴۴
هوش مصنوعی: غزل در وصف زیبایی و جذابیت یک معشوقه است. شاعر از او می‌خواهد که خود را نشان دهد و از جام عشق بیاشامد. او معشوقه را به زیبایی اوبی‌نظیرش تشبیه می‌کند و می‌گوید که هیچ پدر و مادری مانند او فرزندی به دنیا نمی‌آورد. معشوقه به ماه و خورشید تشبیه شده است و شاعر به او می‌گوید که او را بر هیچ‌کس دیگری ترجیح نمی‌دهد. این شعر پر از عشق و تمجید از زیبایی یکتای معشوق است.
ای لعبت مشکین کله بگشای گوی از آن کلهمی خور ز جام و بلبله با ما خور و با ما نشین
هوش مصنوعی: ای معشوقه با موهای سیاه و زیبا، سرت را از حجاب بردار و از آن موهایت بنوش. بیا و با ما خوش بگذران و در کنار ما بمان.
مشک از هلال انگیختی وز لاله عنبر بیختیوز مه فرود آویختی کرده به چنگ اندر عجین
هوش مصنوعی: تو با هلال (ماه) مشک را از جایی برداشتهای و از لاله (گل مورد استفاده در عطر) عطر را پراکنده کردی و مه (ماه) را به زمین فرود آوردی؛ همه اینها را در دستانت به هم آمیختی.
از هیچ مادر یا پدر چون تو نزاید یک پسرخورشیدی ای جان یا قمر گر دل ببردی شو ببین
هوش مصنوعی: هیچ پدر یا مادری مانند تو نمیتواند فرزندی شبیه به خورشید یا ماه به دنیا آورد. اگر تو دل مرا ربودهای، بیایید و ببین!
ای ماهرو نیکو سیر ای روی چو شمس و قمرمن بر تو نگزینم دگر گر تو گزینی شو گزین
هوش مصنوعی: ای دختر زیبا، تو با راه و روش خوبت همچون ماه تابان هستی و چهرهات مثل خورشید و ماه میدرخشد. من دیگر تو را انتخاب نمیکنم، اگر تو هم مرا برگزینی، انتخاب تو را میپذیرم.
کس را چو تو گل سور نی در خلد چون تو حور نیدر پردهٔ زنبور نی چون دو لب تو انگبین
هوش مصنوعی: هیچ‌کس مانند تو در باغ بهشت گل نیست و هیچ‌کس مانند تو در میان حورها وجود ندارد. تو در زیبایی و لطافت نظیر نداری، همانند شهدی شیرین بر لبان تو.