شمارهٔ ۳۵۳
هوش مصنوعی: این شعر، بیانگر عشق و دلدادگی عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر از زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوق سخن می‌گوید و می‌خواهد بگوید که محبت و خیالش برای او از تمامی دنیای مادی و واقعیت‌ها باارزش‌تر و دل‌نشین‌تر است. او همچنین به تنهایی و بی‌کسی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس به اندازه‌ی او، در عشق و دلبستگی به معشوق، رنج نمی‌کشد. شاعر به احساسات متناقض و درونی خود اشاره دارد و از معشوقش می‌خواهد حالش را بپرسد، زیرا عشقش همیشه او را در تنگنای دل قرار داده است. در نهایت، او بیان می‌کند که خود را در جوال زیبایی‌های معشوقش یافته و این به او خوشحالی می‌دهد.
ای مونسِ جانِ من، خیال توخوش‌تر ز جهان جان وصال تو
هوش مصنوعی: ای همدم جان من، فکر تو برایم دلپذیرتر از همه زیبایی‌های دنیا و بقا در آغوش توست.
جان‌های مقدس خردمندانسرگشته به پیش زلف و خال تو
هوش مصنوعی: جان‌های پاک و روشن فکران، شیدا و در به درِ جمال و زیبایی تو هستند.
کس نیست به بیدلی نظیر منچون نیست به دلبری همال تو
هوش مصنوعی: هیچ‌کس در دلشکستگی به پای من نمیرسد، همانطور که کسی در زیبایی به پای تو نمیرسد.
گر صورت عشق و حسن کس بیندآن مثل من است با خیال تو
هوش مصنوعی: اگر کسی زیبایی عشق و نیکی را ببیند، او نیز مانند من است که در خیال تو غرق شدهام.
لیکن چه کنم چو آیدم خوش‌تراز حال جهان همه محال تو؟
هوش مصنوعی: اما چه کنم وقتی که وارد میشوم، حالتی بهتر از همه حالاتی که در جهان وجود دارد، غیرممکن است.
هر چند همیشه تنگدل باشماز تیر دو چشم بد‌سگال تو
هوش مصنوعی: با اینکه همیشه از نگاههای کینهتوز تو دلم تنگ میشود، اما باز هم نمیتوانم از تو دور شوم.
خرسند شوم چو گویی‌ام یک ره«ای خسته! چگونه بود حال تو؟»
هوش مصنوعی: خوشحال میشوم اگر بگویی حال تو چطور است، ای خسته!
هستم به جوال عشوه‌ات دائموآن کیست که نیست در جوال تو؟
هوش مصنوعی: من همیشه در دام فریب و جذابیت تو هستم، و آیا کسی در این دنیا وجود دارد که در این دام تو نباشد؟