شمارهٔ ۳۵۲
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات متضاد شادی و غم، و اثرات صلح و جنگ بر زندگی انسان می‌پردازد. شاعر به ارتباط بین نعمت‌ها و رنج‌ها، و همچنین زیبایی‌ها و حسادت‌ها اشاره می‌کند. او با توصیف علاقه و حسرت خود به زیبایی‌های طبیعی مانند بوی مشک و گل، نشان می‌دهد که حتی با وجود عذر و دلایل ناکافی، همچنان به جذابیت و زیبایی‌هایی که زندگی به او هدیه می‌دهد، دلخوش است. در نهایت، او از غم و حسرتی که در دل دارد، سخن می‌گوید و این حس را به زیبایی‌های محبوبش مرتبط می‌سازد.
ای شادی و غم ز صلح و جنگ تووی داد و ستد ز سیم و سنگ تو
هوش مصنوعی: ای شادی و غم، ناشی از صلح و جنگ تو هستند و مبادلات تو، به خاطر پول و ثروت دنیوی است.
ای آفت و راحت شب و روزمچشم و دهن فراخ و تنگ تو
هوش مصنوعی: ای نور زندگی من، تو هم درد و هم آرامش من هستی. چشمانت به وسعت و گویاییات به اندازهی خواب و بیداری من است.
بر نافهٔ مشک و باغ گل دایمحقد و حسدی ز بوی و رنگ تو
هوش مصنوعی: در میان عطر مشک و گلهای زیبا، همیشه حسد و کینهای نسبت به بوی و رنگ تو وجود دارد.
عذر تو اگر چه لنگ من پیوستخرسند شدم به عذر لنگ تو
هوش مصنوعی: با اینکه عذر تو نواقصی دارد و کاملاً کامل نیست، اما من از شناسایی آن عذر و توجه به آن خوشحال شدم.
خون جگرم چو نافهٔ آهواز حسرت خط مشک رنگ تو
هوش مصنوعی: دلbroken من مانند بیدست و دامن آهو، به خاطر آرزوی خط مشکی تو میگرید.