شمارهٔ ۳۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و دلربایی معشوق خود صحبت می‌کند. او به موهای کافوری و لب‌های شیرین او اشاره می‌کند که زندگی‌اش را تلخ کرده‌اند. شاعر از درد و رنجی که از عشق به او می‌کشد، می‌گوید و نُکته‌هایی از غم و شادی‌های عاشقانه‌اش را بیان می‌کند. همچنین، او به تضاد میان عشق و دین اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر کشتن در دین او از نظر مسلمان‌هامجاز باشد، برای او این عمل قابل پذیرش نیست و نمی‌تواند به ترک عشق خود بیندیشد. در کل، شعر تجلی عشق عمیق و رنج‌های ناشی از آن است.
موی چون کافور دارم از سر زلفین توزندگانی تلخ دارم از لب شیرین تو
هوش مصنوعی: من موهایی مانند کافور دارم و زندگیام تلخ است، به خاطر لب‌های شیرین تو.
خاک بر سر کردم از طور رخ پر آب توسنگ بر دل بستم از جور دل سنگین تو
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی چهرهات به خودم خاک میزنم و از طرفی به خاطر رنج و درد ناشی از عشق تو، دل را مانند سنگ محکم کردهام.
مونس من ماه و پروین است هر شب تا به روززان رخ چون ماه و زان دندان چون پروین تو
هوش مصنوعی: دوست من هر شب تا صبح، مانند ماه زیبا است و دندانهایش مانند ستارههای پروین میدرخشند.
زعفران‌ست از رخ من توده بر بالین منارغوان‌ست از رخ تو سوده بر بالین تو
هوش مصنوعی: صورت من مانند زعفران است و روی تو مانند گل ارغوان، که بر بالش من و تو دراز کشیدهاند.
گر مسلمان کشتن آیین باشد اندر کافریدر مسلمانی مسلمان کشتن‌ست آیین تو
هوش مصنوعی: اگر کشتن مسلمان بر اساس دین باشد، پس در پاکی و ایمان، کشتن مسلمان نیز به عنوان دینی دیگر محسوب میشود.
رخنه افتد بی‌شک اندر دین تو زین کارهاکی پسندد عاشق تو رخنه اندر دین تو
هوش مصنوعی: اگر موضوعاتی مانند این رفتارها در دین تو شکاف ایجاد کند، قطعاً یک عاشق واقعی تو نمی‌تواند چنین نقصانی را در ایمان تو بپذیرد.