شمارهٔ ۳۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر خواجه حافظ، شاعر از ساقی می‌خواهد که جامی پر از شراب به او بدهد و از او می‌خواهد که به او بیشتر و به دیگران کمتر بدهد. او به نقد انسان‌هایی اشاره می‌کند که به میخانه نمی‌آیند و به خود مغرورند. حافظ می‌گوید که او میخانه‌اش را به مسجد ترجیح می‌دهد و از ساقی می‌خواهد که چیزهایی که ارزشمند هستند را به او بدهد. در نهایت، او به زاهدان اشاره می‌کند و از آنها می‌خواهد که مانند گذشته بر روی شراب قضاوت نکنند و همان باده زندگی را به او بدهند. شعر به نوعی دعوت به سرزندگی و جشن در مقابل فخر و غرور است.
آن جام لبالب کن و بردار مرا دهاندک تو خور ای ساقی و بسیار مرا ده
هوش مصنوعی: آن لیوان پر از نوشیدنی را پر کن و به من بده. کمی از آن را به من بده، اما نوشیدنی فراوانی به من ببخش.
هرکس که نیاید به خرابات و کند کبراو را بر خود بار مده بار مرا ده
هوش مصنوعی: هرکسی که به میخانه نیاید و از خود بزرگ بینی کند، بار سنگینی بر دوش خود بگذارد، اما من را با بار خود همراه کن.
مسجد به تو بخشیدم میخانه مرا بخشتسبیح ترا دادم و زنار مرا ده
هوش مصنوعی: من مسجد را به تو تقدیم میکنم، میخانهام را هم به من ببخش. تسبیح تو را به تو میدهم و زنجیرم را به من بده.
ای آنکه سر رندی و قلاشی داریپس مرد منی دست دگر بار مرا ده
هوش مصنوعی: ای کسی که در فریبندگی و زیرکی مهارت داری، پس تو مرد منی؛ یک بار دیگر دست مرا بگیر.
ای زاهد ابدال چو کردار برد میسردی مکن آن بادهٔ کردار مرا ده
هوش مصنوعی: ای زاهد، وقتی که کردار و رفتار تو مانند دل سرد است، نگذار که این سردی بر تو حاکم شود و بادهٔ رفتارت را به من بده.