شمارهٔ ۳۷۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و ارادت عمیق شاعر به محبوب است. شاعر از مهر و عشق محبوب که در دل و دیده‌اش نشسته سخن می‌گوید و ایستادگی در خدمت و بندگی او را ستایش می‌کند. او همچنین به تأثیر محبت محبوب بر دیگران اشاره می‌کند، به‌طوری‌که زاهدان و توبه‌کنندگان نیز تحت تأثیر عشق او قرار گرفته‌اند. در پایان، شاعر خود را در پی دیدار محبوب می‌بیند و تمام وجودش را معطوف به او کرده است. این اشعار نشان‌دهنده جاذبه و زیبایی محبوب و تأثیر عمیق آن بر دل‌ها و روان‌هاست.
ای مِهر تو بر سینهٔ من مُهر نهادهای عشق تو از دیدهٔ من آب گشاده
هوش مصنوعی: ای عشق تو همچون نوری بر دل من تابیدهای و محبتت از چشمانم جاری شده است.
بسته کمرِ بندگیِ تو همه احراراز سر کلهٔ خواجگی و کبر نهاده
هوش مصنوعی: همه انسانهای آزاد به خاطر بندگی تو خود را از کبر و خود بزرگبینی کنار کشیدهاند و کمر به خدمت گذاشتهاند.
دستان دو دست تو به عیوق رسیدهآوازهٔ آواز تو در شهر فتاده
هوش مصنوعی: دستان تو به زیبایی و هنر معروف شده و صدای تو در شهر پخش شده است.
ابدال شکسته همه در راه تو توبهزهاد گرفته همه بر یاد تو باده
هوش مصنوعی: بدون شکستهها و توبهکاران بسیاری وجود دارند که همه به خاطر یاد تو از هر چیزی گذشتند و به عشق تو به باده و خوشی روی آوردهاند.
مسپر ره بیداد و ز غم کن دلم آزادای داد تو ایزد ز ملاحت همه داده
هوش مصنوعی: به راه ناتوانی نرو و از غم خود را آزاد کن. ای خدایی که از زیباییها همه چیز را به ما دادهای.
پیوسته سنایی ز پی دیدن رویتهم گوش به در کرده و هم دیده نهاده
هوش مصنوعی: سنایی به خاطر دیدن روی تو همیشه گوش خود را تیز کرده و چشمش به تو دوخته است.