شمارهٔ ۳۹۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساس ناکامی و درد عاشقانه شاعر اشاره دارد. او از زیبایی معشوقه‌اش که لبخند و عشوه‌هایش باعث رنجش و نگرانی‌اش می‌شود، صحبت می‌کند. شاعر از جفا و بی‌وفایی معشوقه شکایت دارد و می‌گوید با اینکه در عشق به او زجر می‌کشد، او هیچ وفایی در حق و علاقه‌اش نمی‌کند. او همچنان از عشق خود به معشوقه‌اش دفاع می‌کند و حتی به تعبیر خود تحمل درد و کم‌مهرایی را نشانه‌ی صداقت و عشق می‌داند. شعر نشان‌دهنده‌ی تضاد میان عشق و رنج است، و شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که جمال معشوقه‌اش بدون او بی‌معناست.
از ماه‌رخی نوش‌لبی شوخ‌بلاییهر روز همی بینم رنجی و عنایی
هوش مصنوعی: هر روز به خاطر زیبایی و دلرباییِ کسی با لبانی گوارا و چهرهای دلنشین، عذاب و نگرانی میکشم.
شکرست مر آن را که نباشد سر و کارشبا پاک‌بری عشوه‌دهی شوخ‌دغایی
هوش مصنوعی: شکر گزار کسی است که با ناز و بازیهای شیرین و فریبنده سر و کار ندارد و به حالتی ساده و بیپیرایه زندگی می‌کند.
گویی که ندارد به جهان پیشهٔ دیگرجز آن که کند با من بیچاره جفایی
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که جز آزار دادن من، هیچ کار دیگری در این دنیا وجود ندارد.
تا چند کند جور و جفا با من عاشقناکرده به جای من یک روز وفایی
هوش مصنوعی: تا چه زمانی تو با ظلم و ستم با من رفتار میکنی، در حالی که من هیچ خطایی نکردهام؟ فقط یک روز برای من وفا کن.
تا چند کشم جورش من بنده به دعوا؟یعنی که همی آیم من نیز ز جایی
هوش مصنوعی: چقدر باید به خاطر او تلاش کنم و از خودم دفاع کنم؟ گویا من هم از جایی آمدهام و حقایق خودم را دارم.
دانم که خلل ناید در حشمت او راگر عاشق او باشد بیچاره گدایی
هوش مصنوعی: میدانم که در شکوه و عظمت او خللی به وجود نمیآید، حتی اگر کسی عاشق او باشد و در عین حال بیچاره و گدا باشد.
گر جامه کنم پاره و گر بذل کنم دلگوید که مرا هست درین هر دو ریایی
هوش مصنوعی: اگر لباس خود را پاره کنم یا دل خود را فدای دیگری نمایم، او باز هم می‌گوید که در این دو کار هم نمایشی وجود دارد.
خورشید رخ‌ست او و سنایی را زان چهچون نیست نصیب او هر روز ضیایی؟
هوش مصنوعی: او مانند خورشید است و به سنایی اشاره می‌کند که چرا نمیتواند از نور او بهرهمند شود در حالی که هر روز نور خورشید برای همه وجود دارد.