شمارهٔ ۳۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع عشق و شناخت می‌پردازد. او می‌گوید که اگر کسی عاشق است باید هم کفر و هم ایمان را یکی ببیند، زیرا در عشق، همه چیز درهم تنیده است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در مسیر عشق، کسانی که در خلاف جهت حرکت می‌کنند، چاره‌ای ندارند و نمی‌توانند حقیقت را پیدا کنند. همچنین، او تأکید می‌کند که اگر خود را جدا از معشوق تصور کنی، در واقع در عشق واقعی، خود را آن معشوق می‌دانی. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که برای یافتن حقیقت، باید اثر عشق را در خود جستجو کنی.
بتا پای این ره نداری چه پوییدلا جان آن بت ندانی چه گویی
هوش مصنوعی: ای معشوق، تو که در این مسیر قدم نمیگذاری، چرا به راه میروی؟ ای دل، تو نمیدانی که جان آن معشوق چه احساسی دارد و چه باید گفت.
ازین رهروان مخالف چه چارهکه بر لافگاه سر چار سویی
هوش مصنوعی: از این مسافران مخالف چه تدبیری باید اندیشید که در مکان های ناپسند قرار دارند و در چهار سوی دنیا فریاد میزنند؟
اگر عاشقی کفر و ایمان یکی دانکه در عقل رعناست این تندخویی
هوش مصنوعی: اگر عاشق واقعی هستی، باید بدانی که تفاوت میان کفر و ایمان دیگر معنایی ندارد. این نشاندهنده آن است که در فهم و درک عمیق، دشواریها و تندخوییها جایی ندارد.
تو جانی و انگاشتی که شخصیتو آبی و پنداشتستی سبویی
هوش مصنوعی: تو روحی زنده هستی و فکر میکنی که شخصی هستی، در حالی که در واقع به مانند آب هستی و تصور میکنی که درون یک ظرف قرار داری.
همه چیز را تا نجویی نیابیجز این دوست را تا نیابی نجویی
هوش مصنوعی: تا وقتی که جستجو نکنی، هیچ چیزی را نخواهی یافت، اما برای یافتن این دوست، نیاز است که به دنبال او بگردی.
یقین دان که تو او نباشی ولیکنچو تو در میانه نباشی تو اویی
هوش مصنوعی: بدان که اگر تو نباشی، به حقیقت همانی که باید باشی. وقتی تو در میان نباشی، در واقع تو همان چیزی هستی که در غیاب تو وجود دارد.