شمارهٔ ۴۰۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تأثیر خط و زیبایی‌های معشوق خود سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که چگونه این زیبایی‌ها دل‌ها را به خود جذب می‌کند. او به زیبایی‌های صورت و زلف معشوق اشاره کرده و می‌گوید که این زیبایی‌ها حتی عابدان و زاهدان را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد. شاعر هشدار می‌دهد که فریبندگی معشوق باعث می‌شود انسان‌ها از راه راست منحرف شوند و به سوی عشق و شیدایی کشیده شوند. در نهایت، او به وابستگی عاطفی و دل‌باختگی اشاره می‌کند که بر اثر جمال معشوق به وجود می‌آید.
زان خط که تو بر عارض گلنار کشیدیابدال جهان را همه در کار کشیدی
هوش مصنوعی: از آن خطی که بر چهرهی گلی تو کشیدهای، همهی بزرگان و اهل عرفان را به کار واداشتی.
بر ماه به پرگار کشیدی خط مشکیندلها همه در نقطهٔ پرگار کشیدی
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی و هنری که در کشیدن خط بر روی ماه به وسیلهٔ پرگار اشاره می‌کند، می‌گوید که دلهای عاشق همگی در نقطهای که پرگار قرار دارد جمع میشوند. این تصویر نشاندهندهٔ جذابیت و تأثیرگذاری خاصی است که عشق بر دلهای مردم دارد و چگونه تمامی آنها به یک نقطه واحد نزدیک میشوند.
هر دل که ترا جست چو دیوانهٔ مستیدر سلسلهٔ زلف زره‌دار کشیدی
هوش مصنوعی: هر دلی که به دنبال تو باشد، مانند دیوانهای مست در زنجیرهای زلفهای زره‌دار تو گرفتار می‌شود.
زنار پرستی مکن ای بت که جهانیدر سلسلهٔ زلف چو زنار کشیدی
هوش مصنوعی: ای بت، به پرستش زنان نپرداز، زیرا که جهانی همچون زنجیری در کنار زلفهای تو گرفتار شده است.
بس زاهد و عابد که بر آن طرهٔ طراراز صومعه در خانهٔ خمار کشیدی
هوش مصنوعی: بسیاری از زاهدان و عابدان که به خاطر زیبایی موی تو از در صومعه به خانه شرابخواری آمدهاند.
هر دل که سرافراشت به دعوی صبوریاو را به سوی خویش نگونسار کشیدی
هوش مصنوعی: هرکس که با ادعای صبوری خود را بالا برده است، تو او را به سمت خودت به زمین میآوری.