قصیدهٔ شمارهٔ ۳۸ - سنایی

تا بت من قصد خرابات کردنفی مرا شاهد اثبات کرد

با قدح و بلبله تسبیح کردبا دف و تنبور مناجات کرد

آن خدمات من دل سوختهمستی او دوش مکافات کرد

نغمهٔ او هست‌ِ مرا نیست کردبیدق او شاه مرا مات کرد

تا که به من داد می و گفت:«خذ»اغلب انفاس مرا هات کرد

آنکه همی دعوی بر هر کسیروز و شب از راه کرامات کرد

حال سنایی دل اهل خردخاک گمان بر سر طامات کرد

با دل و با دیدهٔ چرخ فلکدال دل خویش مباهات کرد

دیدهٔ بردوخته چون برگشادراز دل خویش مقامات کرد

بحر محیط او به یکی دم بخوردپس بشد و قصد سماوات کرد

دست به هم بر زد و ناگه به شوقز‌آن همه شب دوش لباسات کرد

بست در صومعه و خویش راچاکر و شاگرد خرابات کرد

کشف که داند که کند آنکه اوفضل برو سید سادات کرد

ماند سنایی را در دل هوسصومعه پر هزل و خرافات کرد