قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴ - در مدح امیر اسماعیل بن ابراهیم
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حرکت خورشید و تغییرات فصل‌ها می‌پردازد، با تمرکز بر اینکه چگونه ورود خورشید به برج حمل نشانه‌ای از آغاز نو و تازگی است. شاعر با استفاده از تصاویری از طبیعت، مانند باغ و گل، به تغییرات مثبت و سرشار از زندگی اشاره می‌کند. همچنین، او نسبت به فردی به نام "میر اسماعیل" که توصیفاتی از او به مانند ابراهیم دارد، ابراز محبت و احترام می‌کند و این را به جود و بخشش او نسبت می‌دهد. این شعر همچنین تأکید می‌کند که زیبایی و جود او فراتر از مادیات است و جود او، بدون اینکه به کم و کاستی‌ها مبتلا باشد، نمایان است. در نهایت، شاعر به تداوم این حالت مثبت و تازه بودن، حتی در برابر حسادت‌ها اشاره می‌کند.
خورشید چو از حوت به برج حمل آمدگویند ز سر باز جهان در عمل آمد
هوش مصنوعی: وقتی که خورشید از نشانه حوت به نشانه حمل میرسد، گفته میشود که تغییرات و تحولات بزرگی در دنیا آغاز میشود.
در باغ خلل یافته و گلبن خالیاکنون به بدل باز حلی و حلل آمد
هوش مصنوعی: در باغی که آسیب دیده و گلها نیز کمنور شدهاند، اکنون به جای آنها، چیزهای دیگری همچون زینتها و زیباییها ظهور کردهاند.
فردوس شد امروز جهانی که ازین پیشدر چشم همه کس چو رسوم و طلل آمد
هوش مصنوعی: امروز جهانی بهشتی شده است که پیش از این در نظر همه مانند رسم و عادت به نظر میرسید.
خورشید ثنای تو همی کرد بر آن دلچون از دم ماهی به سروی حمل آمد
هوش مصنوعی: خورشید در حال ستایش تو بود، همانطور که دل به خاطر نوری که از ماه میآید، به سمت سرو میرود.
گفتی نظر مشتری از مرکز تقدیسناگاه ز تسدیس به جرم زحل آمد
هوش مصنوعی: تو گفتی که نگاه مشتری از مرکز نور و فضیلت به طور ناگهانی به سمت زحلی که به جرم مشهور است، تغییر کرده است.
چه جای مه از زینت ماه فلک آمدچه جای محل آلت جاه و محل آمد
هوش مصنوعی: به چه معناست که زیبایی ماه را با زیبایی مه مقایسه کنیم؟ و چه جایگاهی برای مقام و منزلت انسانی وجود دارد؟
ای میر اسماعیل که مانند براهیمجود تو نه از مال زعون ازل آمد
هوش مصنوعی: ای میر اسماعیل، تو همچون ابراهیم با بخشندگیات، ثروت و امکانات را از ابتدای آفرینش به ارث نبردهای.
هم در دم اول که ترا دیدم گفتمکین چون دم آخر به هنر بی‌بدل آمد
هوش مصنوعی: وقتی برای اولین بار تو را دیدم، به خودم گفتم که این هنر و زیبایی در مقایسه با آخرین لحظهای که به یاد دارم، بینظیر و بیبدیل است.
آراستهٔ تیر اجل بود مرا جانورچه ز طرب معده برقص جمل آمد
هوش مصنوعی: زندگی من به گونهای است که همچون تیر مرگ به من نزدیک است، و چه فایدهای دارد که از خوشی و شادی در حال رقص و شادی باشم؟
صفرای من از خلق تو شد پیر و عجب نیستزیرا عسل خلق تو خالی زخل آمد
هوش مصنوعی: تشنگی و نیاز من از وجود تو به پیری و کهنسالی رسیده و این امر عجیبی نیست، چرا که شیرینی وجود تو مانند عسل است و از هر عیبی پاک و بدون نقص است.
در افسر تو نیست سخن لیک چه سودستکز اصل مرا خود سر بی مغز کل آمد
هوش مصنوعی: در تو سخنی نیست که بگویم، اما چه فایدهای دارد که از ریشهام جدا شوم و بدون عقل و هویت خود، به سمت تو بیایم؟
خالی ز خلل باد جلال تو ازیراکخود عمر تو چون جود کفت بی خلل آمد
هوش مصنوعی: جلال و عظمت تو چنان است که عمر تو همچون بخششهای بینقص و بیعیب میباشد و هیچ نقصی در آن وجود ندارد.
تو تازه و نو باش که فرزند حسودتنزد غربا بار نوند وابل آمد
هوش مصنوعی: تو همیشه تازگی و نو بودن را حفظ کن، زیرا فرزند حسود تو در بین دیگران به رشد و شکوفایی میرسد و به موفقیت میرسد.