رباعی شمارهٔ ۶۰
این شعر درباره فانی بودن دنیای زودگذر است که آدمی باید قدر لحظات عمر را بداند و آنرا صرف نیکوکاری کند و از غصهخوردن برای کارهای دنیایی دوری کند.
غم خوردن این جهان فانی، هوس استاز هستی ما به نیستی، یک نفَس است
غم این دنیا را خوردن جز هوسی بیهوده نیست؛ از هستی ما تا نیستی یک نفس بیش نیست.
نیکویی کن اگر ترا دسترس استکاین عالم، یادگار بسیار کس است
نیکویی کن تا میتوانی که این دنیا، یادگار و بجاماندهٔ بسیار افراد همچون من و توست.