رباعی شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان وجود و عدم وابستگی شاعر به جسم و صفات دنیوی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که وجودش فراتر از جسم و جان است و به صفات مادی تعلق ندارد. او می‌خواهد بفهماند که حقیقت وجودش به خود او مربوط نیست و تنها سایه‌ای از اوست که در جهان مادی می‌نماید. این اشاره به معنای عمیق‌تری از خود و هستی دارد.
آنم که مرا نه دل نه جان و نه تنستبر من ز من از صفات هستی بدنست
هوش مصنوعی: من هستم که نه دل دارم، نه جان و نه تن. من که وجودم از صفات و ویژگیهای این بدن نیست.
تا ظن نبری که هستی من ز منستآن سایه ز من نیست که از پیرهنست
هوش مصنوعی: نگران این نباش که وجود من به خودم وابسته است، زیرا آن سایه‌ای که از من جداست، ناشی از خودم نیست.