رباعی شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از درد و غم فراق معشوق سخن میگوید. شبها به خاطر دوری او دلش پر از اندوه است و از بیخوابی چشمهایش به ستارهها خیره شده است. با طلوع روز، حالش را به زبان میآورد و از خود میپرسد که حالش چگونه است.
شبها ز فراق تو دلم پر خونستوز بیخوابی دو دیده بر گردونست
هوش مصنوعی: شبها به خاطر دوری از تو، دلم سرشار از درد و اندوه است و از شدت بیخوابی، چشمانم به آسمان خیره شدهاند.
چون روز آید زبان حالم گویدکای بر در بامداد حالت چونست
هوش مصنوعی: وقتی صبح میشود، حال و روزم را بیان میکند و میپرسد که حالت چگونه است.