رباعی شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است که شاعر به آن اشاره می‌کند. او به معشوقه‌اش می‌گوید که آتش عشق او در دلش را نمی‌تواند به کسی نشان دهد و از او می‌خواهد که زیبایی‌اش را پنهان کند. زیرا دیدن آن زیبایی برای او سخت و دشوار است. شاعر احساس می‌کند که عشقش خاص و خصوصی است و نمی‌خواهد کسی به آن‌ها فضولی کند.
آتش در زن ز کبریا در کویتتا ره نبرد هیچ فضولی سویت
هوش مصنوعی: آتش بلند از عظمت تو در کوی تو در دل زنان است، تا زمانی که هیچ کس جرات نکند به تو نزدیک شود یا فضولی کند.
آن روی نکو ز ما بپوش از مویتزیرا که به ما دریغ باشد رویت
هوش مصنوعی: زیبایی تو را از ما پنهان نگهدار، زیرا که دیدن چهرهات برای ما سخت و نسیانآور است.