رباعی شمارهٔ ۱۰۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از درد و رنج ناشی از جدایی می‌گوید و احساس ناتوانی و پشیمانی خود را بیان می‌کند. او در تلاش است تا با این جدایی کنار بیاید و از عشق و محبتش سخن می‌گوید، به طوری که می‌خواهد به عشق خود وداع کند اما این کار برایش دشوار است. در نهایت، او از این احساس اسارت و وابستگی به عشقش سخن می‌گوید.
زین رفتن جان ربای درد افزایتچون سازم و چون کنم پشیمان رایت
هوش مصنوعی: از این رفتن که جانم را میگیرد، چگونه باید بفهمم و چه باید بکنم که از تصمیمم پشیمان شوم؟
برخیزم و در وداع هجر آرایتبندی سازم ز دست خود بر پایت
هوش مصنوعی: من از جای خود برمیخیزم و در لحظه وداع، چیزی از عشق تو را برایت آماده میکنم و به پای تو میگذارم.