رباعی شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: در این ابیات اشاره به احساس ضعف و تنهایی شاعر دارد. او با استفاده از تشبیه به سرو، که نماد زیبایی و عظمت است، می‌گوید که دیگر گویای زیبایی و شکوه نیست و به حال خود می‌نالد. همچنین، او به مسکینی خود در برابر خورشید و زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و احساس ناتوانی و کوچکی می‌کند.
سرو چمنی یاد نیاید ز منتشد پست چو من سرو بسی در چمنت
هوش مصنوعی: علفزار هیچگاه یاد سرو بلند قامت را نمیکند، چون من، که به او خدمت کردهام، به زوالی دچار شدم و اکنون سروهای بسیاری در چمنزاری که من در آن هستم، وجود دارند.
خورشید همه ز کوه آید بر اوجوان من مسکین ز ره پیرهنت
هوش مصنوعی: خورشید از بالای کوه به اوج خود میرسد، اما من، بیچاره، از راه پیرهنت نمیتوانم به آن دسترسی پیدا کنم.