رباعی شمارهٔ ۱۲۶
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهندهٔ عمق شناخت و درک درونی شاعر است. او می‌گوید که اگر نتوانی مانند من کسی را پیدا کنی، پس چطور می‌توانی به من بگویی که چه کنم. او به نوعی بی‌توجهی به قضاوت‌های بی‌اساس دیگران را مطرح می‌کند و به کودکی اشاره می‌کند که هنوز در مسیر یادگیری و تشخیص خوب از بد است. شاعر به اهمیت درک عمیق و خودشناسی در زندگی اشاره دارد.
من چون تو نیابم تو چو من یابی صدپس چون کنمت بگفت هر ناکس زد
هوش مصنوعی: من مثل تو نیستم و تو هم مثل من نمیتوانی باشی. پس به چه دلیلی میخواهی با من صحبت کنی؟ هر بیخود و بیفکری حرفی میزند.
کودک نیم این مایه شناسم بخردپای از سر و آب از آتش و نیک از بد
هوش مصنوعی: من کودک نیمهعقلت هستم که میتواند بین خوبی و بدی، و همچنین چیزهای مختلف مانند پا و سر و آب و آتش تمایز قائل شود.