رباعی شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عمق درد و رنجی که از عشق ناشی می‌شود اشاره دارد. او می‌گوید وقتی چهره‌ی معشوق از گریه پر درد است، نباید به آبی که ممکن است این درد را کم کند، آلوده شود. این نشان می‌دهد که در راه عشق، باید با سختی‌ها و دردها مواجه شد، چرا که برای رسیدن به عشق واقعی، گاهی باید از سختی‌ها عبور کرد. در نهایت، عاشق باید توانایی دیدن تلخی‌ها و دشواری‌ها را داشته باشد، حتی اگر این دشواری‌ها شبیه به جهنم باشند.
چون چهرهٔ تو ز گریه باشد پر دردزنهار به هیچ آبی آلوده مگرد
هوش مصنوعی: وقتی چهرهٔ تو از اشک پر شده، دلم پر از درد است. پس مواظب باش که به هیچ آبی آلوده نشوی.
اندر ره عاشقی چنان باید مردکز دریا خشک آید از دوزخ سرد
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، باید به گونهای زندگی کرد که حتی از دریا نیز بر آمدن و بیرون آمدن از دوزخ برای انسان آسان باشد.