رباعی شمارهٔ ۱۳۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسی است که یک بت (نمادی از عشق یا معشوق) در دل شاعر ایجاد کرده است. معشوق مست شده و به نظر می‌رسد که می‌خواهد برود. شاعر از او می‌خواهد که درگیر جنگ و جدل نشود، اما او به زیبایی‌اش اشاره می‌کند که همچون گل، لباس و رنگش را می‌درد. در مجموع، این شعر احساس عاشقانه و دلتنگی را به تصویر می‌کشد.
آن بت که دل مرا فرا چنگ آوردشد مست و سوی رفتن آهنگ آورد
هوش مصنوعی: آن معشوقی که دل من را به چنگ آورد، خودش مست شده و قصد رفتن دارد.
گفتم: مستی، مرو، سر جنگ آوردچون گل بدرید جامه و رنگ آورد
هوش مصنوعی: گفتم که حالا وقت مستی نیست، اما او با سر و صدای زیاد به جنگ کبود شد و به مانند گلی که گلبرگهایش پاره میشود، لباس و رنگش را هم از دست داد.