رباعی شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به احساسات و تنش‌های درونی خود اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که صبرش تحت فشار قرار می‌گیرد و عشق و شیفتگی‌اش به یک نقطه می‌رسد که ممکن است تبدیل به عذاب شود. دو پای او به مانند درختی خشک و بی‌بار است و در نهایت، به نظر می‌رسد که دلش در اوج این تنش‌ها دچار آشفتگی خواهد شد.
این ضامن صبر من خجل خواهد شداین شیفتگی یک چهل خواهد شد
هوش مصنوعی: اینکه من صبرم به آزمونی سخت می‌رسد، اما این عشق و شیفتگیام در نهایت به یک چهل روز محدود میشود.
بر خشک دوپای من به گل خواهد شدگویا که سر اندر سر دل خواهد شد
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که بر روی پاهای خشک و بیحرکت من، گل خواهد رویید، گویی که دل من در تلاطم و شور زندگی غرق میشود.