رباعی شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر اشاره شده است که آن ذات الهی که رازها را پرورده، به مرگ فکر نمی‌کند و در حالت هشیاری است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نمی‌خواهد نگران مرگ باشد و در واقع در نفس تربیت خود، به این فکر می‌کند که در زمین، انسان‌ها تنها بخشی از خاک می‌شوند و با آن‌هایی که در آتش (نار) هستند یکی می‌شوند. در اینجا، تأکید بر بی‌اهمیتی مرگ و پیوستگی به حقیقت والاتر وجود دارد.
آن ذات که پروردهٔ اسرار بوداز مرگ نیندیشد و هشیار بود
هوش مصنوعی: آن وجودی که رازها را پرورش میدهد، هرگز به فکر مرگ نیفتاده و همیشه هوشیار است.
تیمار همی خوری که در خاک شومدر خاک یکی شود که در نار بود
هوش مصنوعی: تو به خاطر عشق و محبت مشغول مراقبت و پرستاری هستی، تا جایی که به مرگ نزدیک شوم؛ وقتی که در خاک میروم، آنچه را که در آتش بوده، با هم یکی خواهد شد.