رباعی شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان این نکته پرداخته‌اند که وجود و عدم، دو جنبه از حقیقت هستند. در واقع، اگر چیزی از اصل نابود باشد، بحرانی در وجود آن نهفته است و در نتیجه، آن وجود هیچ سودی نخواهد داشت. اگر حتی یک لحظه از این وجود مورد پسند قرار گیرد، به نوعی به نابودی آن منجر می‌شود. در نهایت، بیانگر این است که در حقیقت، از بین رفتن یک چیز به معنای رسیدن به وجودی حقیقی و سودمند است.
هر بوده که او ز اصل نابود بودنابوده و بود او همه سود بود
هوش مصنوعی: هر چیزی که از ریشه و اصل خود نابود شده باشد، دیگر وجود ندارد و تنها چیزی که باقی مانده، ضرر است.
گر یک نفسش پسند مقصود بودنابود شود هر آینه بود بود
هوش مصنوعی: اگر لحظهای از او خوشایند باشد، مقصود و هدف برآورده می‌شود و در این صورت، هرگز به شکست نمیانجامد.