رباعی شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: غزل دربارهٔ زحمات عشق و دل شکسته صحبت می‌کند. شاعر از بی‌فایده بودن عشق آزاد و زندگی پر از خرابی می‌گوید و اشاره می‌کند که اگر عزت نفس و فریاد رسی وجود نداشته باشد، فریاد کردن هم بی‌فایده است. در اینجا افسوس و نا امیدی از عشق و عدم پاسخگویی معشوق حس می‌شود.
دل بندهٔ عاشقی تن آزاد چه سودجان گشته خراب و عالم آباد چه سود
هوش مصنوعی: عشق باعث شده که دل من به تسخیر درآید، اما اگر وجودم آزاد باشد چه فایدهای دارد؟ وقتی که جانم خراب شده و دنیا در اوج زیباییاش قرار دارد، این جالب نیست؟
فریاد همی خواهم و تو تن زده‌ایفریاد رسی چو نیست فریاد چه سود
هوش مصنوعی: من به کمک و فریاد نیاز دارم، اما تو از رسیدگی به من خودداری میکنی. وقتی کسی برای کمک نیست، فریاد زدن چه فایدهای دارد؟