رباعی شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به وفاداری و ارزش حقیقی اشاره می‌کند. می‌گوید که زن اگر به وفا وفادار باشد، ارزش او به زیور و زیبایی‌های ظاهری ارتباطی ندارد. همچنین، وفا و اصل و نسب انسان‌ها مانند سر و افسر بودنشان به عنوان نشانه‌های برتری مطرح نمی‌شود. در نهایت، بیان می‌شود که هر موجودی با ویژگی‌ها و صفات خود، ذاتی و بی‌همتا باقی می‌ماند و تنها با ظواهر نمی‌تواند ارزشش را تعیین کند.
زن، زن ز وفا شود ز زیور نشودسر، سر ز وفا شود ز افسر نشود
هوش مصنوعی: زن با وفا، به زیبایی و جواهرات نیازی ندارد تا براق و درخشان باشد. همچنین، سر و قدرت یک رئیس و فرمانده هم به وفاداری او بستگی دارد و بدون وفا نمی‌تواند اعتبار داشته باشد.
بی‌گوهر گوهری ز گوهر نشودسگ را سگی از قلاده کمتر نشود
هوش مصنوعی: اگر چیزی اصل و ارزشمند نباشد، نمی‌تواند به چیزی با ارزش تبدیل شود. همچنین، هیچچیز نمی‌تواند از هویتش فراتر برود؛ مثلاً یک سگ هرگز به اندازه یک جانور بزرگ و باارزش نمی‌شود، حتی اگر قلادهای به گردن داشته باشد.