رباعی شمارهٔ ۲۰۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق خود به معشوق صحبت میکند و به شبهای طولانی و تاریک اشاره میکند که در آن مانند شمعی در حال سوختن و فدای عشق است. او برای حفظ این عشق و تحمل درد و رنج، جان و دلش را در آتش عشق قرار داده و منتظر فرا رسیدن صبح است.
از عشق تو ای صنم به شبهای درازچون شمع به پای باشم و تن به گداز
هوش مصنوعی: از عشق تو ای معشوق، در شبهای طولانی مانند شمع میسوزم و جانم در آتش عشق تو ذوب میشود.
تا بر ندمد صبح به شبهای درازجان در بر آتشست و دل در دم گاز
هوش مصنوعی: تا زمانی که صبح روشن نشود و شبهای طولانی ادامه پیدا کند، جان در آتش است و دل در تنگنا و فشار.