رباعی شمارهٔ ۲۰۱
هوش مصنوعی: شاعر به توصیف زیبایی و دلربایی معشوقه‌اش می‌پردازد که با ناز و شوخی‌هایش توجه او را جلب کرده است. او به گونه‌ای رفتار می‌کند که گویی شخصیت‌های مختلف را به نمایش می‌گذارد و در نهایت به طعنه‌ای به عطر پنیر اشاره می‌کند، که می‌تواند نماد جذابیت و شیرینی عشق باشد.
خوشخو شده بود آن صنم قاعده‌سازباز از شوخی بلعجبی کرد آغاز
هوش مصنوعی: آن معشوقهی زیبا و دوستداشتنی، به خاطر شوخی تازهای که شروع کرده بود، حالتی خوش و دلپذیر به خود گرفته بود.
چون گوز درآگند دگر باز از نازاز ماست همی بوی پنیر آید باز
هوش مصنوعی: وقتی که بوی گند و ناخوشایند به مشام میرسد، هیچچیز نمیتواند ناز و زیبایی را پنهان کند و همواره این بوی بد میماند.