رباعی شمارهٔ ۲۰۲
هوش مصنوعی: غزل در بیان احساس عمیق دوست داشتن و دل‌تنگی را توصیف می‌کند. شاعر به شخصی می‌بالد که برای او از ناز و زیبایی فاصله گرفته و با غم و اندوه آمیخته شده است. او دلش را به معشوق سپرده و انتظار دارد که معشوق عذر او را بپذیرد و به او فرصت دوباره‌ای بدهد.
نادیده ترا چو راه را کردم بازپیوسته شدم با غم و بگسسته ز ناز
هوش مصنوعی: وقتی تو را نادیده گرفتم و راه را برای خودم باز کردم، مدام دچار غم شدم و از لذتهای زندگی دور شدم.
دل نزد تو بگذاشتم ای شمع طرازتا خسته دل از تو عذر من خواهد باز
هوش مصنوعی: دل و احساساتم را به تو سپردم ای نور دلفریب، تا زمانی که دلزده و خسته شوم، از تو طلب عذر خواهد کرد.