رباعی شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: این بیت‌ها به بیان احساسات و درون‌نگری شاعر می‌پردازند. شاعر می‌گوید که درد و رنجش را نمی‌توان به آسانی از دیگران سوال کرد، به ویژه از کسانی که نتوانند درک درستی از درد او داشته باشند. او همچنین اشاره می‌کند که افراد آلوده (گناهکار) نمی‌توانند دردی از او را متوجه شوند و باید به عمیق‌تر و واقعی‌تر نگاه کنیم. در نهایت، او تاکید می‌کند که درون و وجود خود را باید بیشتر بررسی کنیم تا به حقیقت پی ببریم.
درد دلم از طبیب بیهوده مپرسرنج تنم از حریف آسوده مپرس
هوش مصنوعی: از پزشک نپرس که چه غمهایی در دل دارم و از دوست نپرس که چطور از رنجهای جسمیام راحت شدهام.
نالودهٔ پاک را از آلوده مپرسدر بوده همی نگر ز نابوده مپرس
هوش مصنوعی: از کسی که دلش پاک است، درباره اعمال آلوده و ناپاک نپرس. در زمان حال توجه کن و از چیزهایی که وجود ندارند سوال نکن.